Grip
Van Leth maakt het haarzelf niet gemakkelijk met haar voorstelling Grip.Een grillig duet samen met jazz trompettist Michael Varekamp.
Geinspireerd op een jazz diva, geschreven teksten op de vloer,opgejaagd en bezeten door demonen (poppen achter het achterdoek). Haar bewegingen zijn tref zeker dan weer angstig en verward. Een andersoortige parade voorstelling. (De volkskrant, Annette Embrechts)
Jeuk
In ‘Jeuk’, de nieuwe voorstelling van Lonneke van Leth, toont de choreografe zich opnieuw van een onbekende kant. Niet alleen omdat zij samenwerking heeft gezocht met jazzmusicus en –componist Michael Varekamp, maar ook omdat zij weer iets onverwachts neerzet.
De choreografe kiest voor een meer abstracte benadering van een realistisch gegeven. Het draait binnen ‘Jeuk’ om het onvermogen je tot de ander te verhouden, ofwel, binnen de massa geen aansluiting kunnen vinden. Zij brengt dit tot uiting in lichamen die naar elkaar toe bewegen maar die op het moment van botsing wijken. Ook vinden letterlijk harde confrontaties en uitdagingen plaats, soms tot stand gebracht door mimiek en licht dwingende neigingen, dan weer als harde botsing. Zelden of nooit is er oogcontact en de vier vrouwen en die ene man blijven individuen, eenzame lieden in een groep. Met ‘Jeuk’ toont Van Leth aan dat zij zichzelf telkens weer opnieuw weet uit te vinden.
De kamer van de twee gezusters
Het uitgangspunt is een eeuwenoud verhaal, maar nog steeds actueel – want het gaat over het isolement van vrouwen. Lonneke van Leth vertaalt dat naar dans. In La Salla de las dos hermanas – de kamer van de twee gezusters – zullen de zusjes bruid van de sultan zijn. Nu zitten ze opgesloten en moeten de tijd met elkaar doorbrengen. Verstoken van elk contact met de buitenwereld verblijven ze in een kamer waar de ramen zodanig zijn dat de buitenlucht is te zien als ze enorm hoog springen.
Bijzonder aan deze voorstelling is de plek van het publiek: dat zit rondom een carré met in de hoogte hangende witte doeken - op lage banken, bekleed met Perzische tapijten. Ook kun je liggend kijken, op zwarte zachte vloerkussens. Hierdoor zit het publiek dicht op de dans. Van Leth houdt de verhaalstructuur vast en toont hoe de zusjes zich tot elkaar verhouden; lief, pesterig, dan weer stoeien ze. Precies zoals bloedverwanten met elkaar omgaan.
In danstaal laat zich de veranderende inhoud zien: heupen draaien verleidelijk, armen golven tot en met de vingers aan toe, gebaren worden puntig en scherp. Verandert de omgang, wijzigt de sfeer.
Rode draad is ongetemd verlangen, ongebluste lust. In het laatste deel laat Van Leth ruimte voor suggestie, voor het overige is zij soms te duidelijk in haar boodschap – misschien inherent aan de verhaalstructuur. Wat niet wegneemt dat deze voorstelling opnieuw aantoont hoe veelzijdig deze choreografe is. Keerpunt in het verhaal is de desastreuze afloop. En die is precies hoe bloedverwanten niet met elkaar omgaan. (Den Haag Centraal, Roos van Put)
Dansjemat
Dansjemat is een voorstelling waarin veel samenkomt; variërend van diverse sprookjesfiguren tot en met de keuze van de muziek. Want naast klassiek is te horen hoe de prins fantastisch kan rappen. Opmerkelijk is ook de keuze van het schoeisel: Roodkapje op spitzen, de Dood op skates. Dat het geen rommeltje wordt, maar juist een vermakelijk, boeiend en herkenbaar geheel komt doordat de elementen van een spel – wat voor competitie dan ook - de ijkpunten van de voorstelling zijn. Ofwel: Er was eens … een choreografe en die heette Van Leth. En zij moest maar vaker kindervoorstellingen maken. A game of chess between fairy-tales.(AD, Roos van Put)
In/Tolerance
Wanneer het schilderij bijna af is, worden er pesterig enorme spetters verf tegenaan gegooid. Althans, die indruk wordt gewekt. Want de beeldende kunstenaar is weliswaar aanwezig op het toneel en hij schildert zijn koppen in verf op doek, maar de klodders vliegen er geprojecteerd tegen aan. Waarmee meteen duidelijk wordt dat twee disciplines, die van het klassieke schilderen en die van de hedendaagse videotechnieken, elkaar hier heel krachtig ontmoeten. Wonderlijk genoeg ontstaat door het ontmoeten van deze twee ongelijksoortige toch een boeiende visuele kruisbestuiving. Wat een prestatie genoemd kan worden, want de voorbeelden zijn legio waar het samenbrengen van uiteenlopende disciplines tot mislukkingen leidt.
In de nieuwe voorstelling In/Tolerance van Lonneke van Leth valt alles op zijn plek. En waar het in eerste instantie draait om het krachten meten, om het duel tussen muziek en dans, tussen beeldende kunst en dans, tussen bewegende en stilstaande beelden, blijkt uiteindelijk dat het bij elkaar brengen van disciplines een boeiende voorstelling tot gevolg heeft.
Of er nu muziek wordt gecomponeerd, choreografieën gemaakt of kunst geproduceerd, aan elk artistiek product ligt een groot ego ten grondslag. Dat kan ook niet anders. Daarom is een dergelijke voorstelling, waar de choreografe aan alle disciplines – en dus ego's – evenveel ruimte en betekenis geeft, waar het gevecht der kunsten zich niet alleen voor het oog afspeelt maar ook tot ontwikkeling komt, moedig te noemen. Het geheel is dan ook meer dan de som der delen. (AD, Roos van Put)
The Match: for the Ice Land Dance Company
A danced football match.(Morgunbladid:)
IDC hits the spot with this production full of humour and joy.
(DV:)
The behaviour of the players in defence and offence were a joy to watch and the pounding rock music of Ske supported the action and electrified the atmosphere in the hall.
The Match is original and full of energy.
One Day: Haar eerste avondvullende voorstelling met theater en videoover een hele slechte en eenzame dag uit haar leven.Een hele goede slechte dag van een danseres die haar vleugels durft uit te slaan. Gelderse Courant, Suzanne Hoenderdaal)
Caleidoscopie: Opening van het CaDance festival 2002 Dans is het zwaarste beroep van de wereld en na het zien van van Leth's Caleidoscopie ben je er ook zeker van dat het ook het mooiste beroep is. Ze creeerde de perfecte appetizer als start van het CaDance festival.Van Leth maakt dans sexy en ze heeft een groot gevoel voor humor.(Haagse Courant, Maja Landeweer)
Preview
Kijkje in de keuken bij het maken van een choreografieIn preview vliegen de dansers in twee fantastische duetten over en om elkaar heen op energieke kodo muziek.(Haagse Courant, Maja Landeweer)
Een waar genot, niet pretentieus, spontaan en een roerend eind. Extreem snel en vol humor.(Trouw, Eva van Schaik)